رخت افکندیم از شهر سوی هامونا

چون زیم محزون اکنون که جان شد چو بهشت

به بهشت اندر یک دل نبود محزونا

خرمی بر ما شایدکه به سالی زین پیش

همچو مسعودکه بیرون شد از قلعه نای

عاقبت رفتیم از محبس ری بیرونا

دشت البرزکنون جای فقیرانه ماست