برکرده از سجود، سر و روی با خدا

آن غوک سبزپوش برآن برگ پیلگوش

جسته کمین خموش و دو دیده سوی سما

چون زاهدی عنود، به سجاده کبود

گر بگذرد ز پیشش ، پروانه ای ضعیف

بر وی کمین گشاید، آن زاهد دغا

بی رنج گیر و دار بیوباردش به قهر