بی رنج گیر و دار بیوباردش به قهر

برکرده از سجود، سر و روی با خدا

گر بگذرد ز پیشش ، پروانه ای ضعیف

بر وی کمین گشاید، آن زاهد دغا

چونان که آدمی را اوبارد اژدها

غوک کبود چهر، شده خیره بر سپهر

خواهد مگر ز مهر، فلک دوزدش قبا