چونان که آدمی را اوبارد اژدها

گر بگذرد ز پیشش ، پروانه ای ضعیف

بر وی کمین گشاید، آن زاهد دغا

بی رنج گیر و دار بیوباردش به قهر

غوک کبود چهر، شده خیره بر سپهر

خواهد مگر ز مهر، فلک دوزدش قبا

« ای غوک جنگلوک چو پژمرده برگ کوک( )»