« ای غوک جنگلوک چو پژمرده برگ کوک( )»

چونان که آدمی را اوبارد اژدها

غوک کبود چهر، شده خیره بر سپهر

خواهد مگر ز مهر، فلک دوزدش قبا

« خواهی که چون چگوک بپری سوی هوا»

زادی ز مام خود، به یکی روده دراز

بک بچگان رده شده در آن درازنا