خواهد مگر ز مهر، فلک دوزدش قبا

بی رنج گیر و دار بیوباردش به قهر

چونان که آدمی را اوبارد اژدها

غوک کبود چهر، شده خیره بر سپهر

« ای غوک جنگلوک چو پژمرده برگ کوک( )»

« خواهی که چون چگوک بپری سوی هوا»

زادی ز مام خود، به یکی روده دراز