چون زمین جی به امساک و ثقیلی مشتهر

شاعران مرده را نیز از حسد گوید هجا

نیش زن چون عقربست و مرکز زهرش زبان

شعرهایش چون رتیلا پشم دار و بدنما

چون شبان دی به سردی و درازی مبتلا

نام بهمان ژاژخا بنهد ملقلق باف ، لیک

خود ملقلق باف تر صد ره ز بهمان ژاژخا