رنج حبس و دوری یاران و فکر کودکان

کودکان اشک درگیرند گرد اندر مرا

ور کشم آهی به یاد دوستان ، آن دود آه

پیچد و او بارد اندر کام ، چون اژدر مرا

با تهی دستی و بی برگی کند مضطر مرا

حب صیت و جود و استغنا مرا درویش کرد

ورنه بودی کنج ها آکنده از گوهر مرا