حب صیت و جود و استغنا مرا درویش کرد

پیچد و او بارد اندر کام ، چون اژدر مرا

رنج حبس و دوری یاران و فکر کودکان

با تهی دستی و بی برگی کند مضطر مرا

ورنه بودی کنج ها آکنده از گوهر مرا

خانه ام خالی شود از فرش و کالا بهر وام

تا بسازد توشه یک روزه خالی گر مرا