رعیت را نهی بالش ، ستمگر را دهی مالش

تو بگشایی به مردم سر، کنوز آسمانی را

کجا صنعتگری بوده ، ره ملک تو پیموده

ادیبان بر تو بگشوده زبان مدح خوانی را

نه رشتی را ز تو نالش ، نه آذربایجانی را

درآید ملت از ذلت ، عیان سازند بر ملت

همه ، چون نیر دولت ، رسوم مهربانی را