کشد رستم خدنگ از پشت رخشا

الا زین سنگسار ابر فریاد

کریما کردگارا جرم بخشا

تگرگی آمد از بالا که گفتی

ز سنگک اا باغ چون دشت نمک شد

که بود از لاله چون کان بدخشا

دژم شد گونه نسرین روشن