ز سنگک اا باغ چون دشت نمک شد

کریما کردگارا جرم بخشا

تگرگی آمد از بالا که گفتی

کشد رستم خدنگ از پشت رخشا

که بود از لاله چون کان بدخشا

دژم شد گونه نسرین روشن

سیه شد چهره شب بوی رخشا