زاهدکه بودش از می سرخ اجتناب ها

بستند باب انده و تیمار و رنج و غم

وز شادی و نشاط گشادند باب ها

رنگین کند به باده کنون دامن سپید

گویند می منوش و مخورباده زانکه هست

می خواره راگناه وگنه را عقاب ها

در باده گر گناه فزون است هم بود