پس داشت گردون را نگه با زور پولادین عصب

بگرفت چرخ واپسین و افشرد زانو بر زمین

چون جسته شیری از کمین بر پشت نخجیر از غضب

برکاشت اندر عیدگه مر گاومیشان را ز ره

زان پس به گردون شد سوار آن آزموده نغزکار

از انفعال سال پار، آورد عذری بلعجب

گفتا منم آن ناتوان ، کافتادم از باد دمان