نه چو من شهره شود هرکو در بند هواست

ای ببرده دل یک شهر به آراسته روی

آفرین باد بر ایزدکه چنان روی آراست

به هوای تو شدم شهره شهر اینت شگفت

نیست جزرنج و بلا بر من از این عشق ، بلی

عشق را چه رن نگری یکسره رنج است و بلاست

دژم از چیست سر زلف تو، کش روز و شبان