درب بغ کز پس یک عمر خدمت وطنی

یک از هزار نیارست گفت از آنچه رواست

تو را ثنا کنم و بس ، کزین دغل مردم

همی ندانم یک تن که مستحق ثناست

ندید چشمم یک جزو از آنچه دل می خواست

ز پخته کاری اغیار و خام طبعی قوم

چنان بسوخت دماغم ، که دود از آن برخاست