ندید چشمم یک جزو از آنچه دل می خواست

تو را ثنا کنم و بس ، کزین دغل مردم

همی ندانم یک تن که مستحق ثناست

درب بغ کز پس یک عمر خدمت وطنی

ز پخته کاری اغیار و خام طبعی قوم

چنان بسوخت دماغم ، که دود از آن برخاست

ثنا کنیم ترا تا که زنده ایم به دهر