ثنا کنیم ترا تا که زنده ایم به دهر

ندید چشمم یک جزو از آنچه دل می خواست

ز پخته کاری اغیار و خام طبعی قوم

چنان بسوخت دماغم ، که دود از آن برخاست

که شاهنامه ات ای شهره مرد، محیی ماست