ملک را لشگر نگهدارد ز قصد دشمنان

زان که آنجا قصر حورالعین و حوض کوثر است

صلح اگرخواهی به ساز و برگ لشگر کوش از آنک

بیش ترسد دشمن از تیغی که بیشش جوهر است

ملک بی لشگر همانا قصر بی بام و در است

از امیر دزد و سرباز فقیر امید نیست

شیر دوشیدن ز گاو مرده جای تسخر است