مردم آزاده را بیغوله فردوس است لیک

خفته خوش محسود و حاسد در میان آذر است

قدرت و جاه و شرف را با طمع پیوند نیست

پادشاه بی طمع مالک رقاب کشور است

مرد حرص و آز را فردوس کام اژدر است

خویش را فربه مکن از خوردن و خفتن که شیر

زان بود شاه ددان کاو را میانی لاغر است