صنعتی سازم که با صیتش توان دنیاگرفت

اندر آن حسرت برآورد از سرگرم وگداز

آتشین آهی که دودش دامن صحراگرفت

گفت اگر بگذارمی این سقف و بینم فیض نور

از قضا لطف نسیم آن ناله جانسوز را

برد سوی بید و در قلب رئوفش جاگرفت

رشته ای یکتا فرو آویخت زان زلف دراز