برد سوی بید و در قلب رئوفش جاگرفت

گفت اگر بگذارمی این سقف و بینم فیض نور

صنعتی سازم که با صیتش توان دنیاگرفت

از قضا لطف نسیم آن ناله جانسوز را

رشته ای یکتا فرو آویخت زان زلف دراز

ضیمران با هر دو دست آن رشته یکتاگرفت

از شعف بگرفت همچون جان شیرینش به بر