طره شبرنگ او وقت سحر زآسیب باد

تا لب لعلش ز تنگی شکل انگشتر گرفت

او مگر خواهد ز زلف و خال خود انگشتری

کاین نگین از مشک کرد، آن چنبر از عنبر گرفت

صدهزار انگشتری بشکست و باز از سرگرفت

شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان

تا چو انگشتر نگین مهرش اندر برگرفت