صدهزار انگشتری بشکست و باز از سرگرفت

او مگر خواهد ز زلف و خال خود انگشتری

کاین نگین از مشک کرد، آن چنبر از عنبر گرفت

طره شبرنگ او وقت سحر زآسیب باد

شد چو انگشتر دلم خالی ز مهر نیکوان

تا چو انگشتر نگین مهرش اندر برگرفت

خواست بسپارد مرا گیتی به دست هجر او