مرا زمانه در آن شهر، عضو زاید دید

معاشران بگذارید وبگذربد از من

که دشنه های غمم رشته حیات برید

بریده ساخت ز یاران و دوستان ، گویی

جز آن گلی که به نوروز چیدم از رخ دوست

گذشت سالی و دستم گل مراد نچید

گزیدم از همه خوبان بتی که از شوخی