جز آن گلی که به نوروز چیدم از رخ دوست

که دشنه های غمم رشته حیات برید

بریده ساخت ز یاران و دوستان ، گویی

مرا زمانه در آن شهر، عضو زاید دید

گذشت سالی و دستم گل مراد نچید

گزیدم از همه خوبان بتی که از شوخی

ز دوستان به دل دشمن ، انتقام کشید