گزیدم از همه خوبان بتی که از شوخی

مرا زمانه در آن شهر، عضو زاید دید

جز آن گلی که به نوروز چیدم از رخ دوست

گذشت سالی و دستم گل مراد نچید

ز دوستان به دل دشمن ، انتقام کشید

نهفتمش به ته قلب ، قلب من بشکافت

نهادمش به سر چشم ، دیده ام بخلید