رفته بود از ترک و تازی هستی ایران به باد

ای حکیم نامی ای فردوسی سحر آفرین

ای به هر فن در سخن چون مرد یک فن اوستاد

شور احیاء وطن گر در دل پاکت نبود

خلقی از نو زنده کردی ، ملکی از نو ساختی

عالمی آباد کردی خانه ات آباد باد

نیست غم گر حرمتت اهل زمان نشناختند