شکست دست تو، تنها نه جان ما فرسود

که ایزدت به خرد، رهنما و یار آورد

بنان توست که در عرصه ، کلک راجل را

فراز دوش کمیت سخن ، سوار آورد

که عالمی را محزون و سوگوار آورد

سپهر خورد یمین بر یمین پاک تو، زان

برای خود شرف و قدر و اعتبار آورد