که عالمی را محزون و سوگوار آورد

بنان توست که در عرصه ، کلک راجل را

فراز دوش کمیت سخن ، سوار آورد

شکست دست تو، تنها نه جان ما فرسود

سپهر خورد یمین بر یمین پاک تو، زان

برای خود شرف و قدر و اعتبار آورد

سپس به نقض یمین شد، ازآنکه می دانست