ز خشکسالی خوشیده بود کشت سخن

خدنگ کلک تو شیرفلک شکارآورد

به خار خار طبیعت چرا نباشم شاد

که طبع راد توام شاد و شادخوار آورد

دوباره طبع تو آبی به روی کار آورد

ز سرد طبعی بهمن ز خشک مغزی دی

چه رنج ها که جهان بر سر بهار آورد