چه رنج ها که جهان بر سر بهار آورد

ز خشکسالی خوشیده بود کشت سخن

دوباره طبع تو آبی به روی کار آورد

ز سرد طبعی بهمن ز خشک مغزی دی

ریاح فضل تو اکنون ز روح بخشی خاص

بهار تازه بپرورد وگل به بار آورد

نمانده بس که خداوندگار نامیه باز