آتش نمرود را چهرش گلستان می کند

قوتش زابست و خاک ، اما چو بادی اندرو

در دمی ، چون کهربا آتش نمایان میکند

هست یار آذر و چون پور آزر هر زمان

هست معشوقی مساعد لیک روزی چندبار

درد هجرش دیده عشاق گریان می کند

وین عجب باشدکه آرد تردماغی هجر او