عشق آن چنان گداخت تنم را که بعد مرگ

زیر کلاه عشق و حقیقت ، سری نماند

صاحبدلی چو نیست ، چه سود از وجود دل

آئینه گو مباش چو اسکندری نماند

بر خاک مرقدم کف خاکستری نماند

ای بلبل اسیر، به کنج قفس بساز

اکنون که از برای تو بال و پری نماند