آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن

کرم ستم به شاخ فضیلت ، بری نماند

صیاد ره ببست چنان کز پی نجات

غیر از طرق دام ، ره دیگری نماند

طوری به باد رفت کزآن اخگری نماند

هر در که باز بود سپهر از جفا ببست

بهر پناه مردم مسکین ، دری نماند