چو بود گنج خرد شد نهان به خاک سیاه

پس از صبوری بنیاد صبر وبران بود

بسی گرستم در سوگ آن بزرگ پدر

مگو پدر که خداوند بود و سلطان بود

همیشه گنج به خاک سیاه پنهان بود

دلم بیازرد ازکین روزگا ر و چو من

به گیتی اندر آزرده دل فراوان بود