همیشه گنج به خاک سیاه پنهان بود

بسی گرستم در سوگ آن بزرگ پدر

مگو پدر که خداوند بود و سلطان بود

چو بود گنج خرد شد نهان به خاک سیاه

دلم بیازرد ازکین روزگا ر و چو من

به گیتی اندر آزرده دل فراوان بود

ز رنج دیوان بر خیره چند نالم ازانک