عقده چون خود وا شود کی حاجت دندان بود

گیرم از رنجی مرا در دل غباری شد پدید

رنج را با رنج شستن ریشه عصیان بود

آن که او از یک نگه خوشدل شود زجرش خطاست

گر گناهی کرده ام ، هم کرده ام خدمت بسی

گر گنه پیدا بود خدمت چرا پنهان بود

صد مقالت بیش دارم در مدیح شهریار