که ( مرنجی ) و گهی ( سوبی ) و گه ( نایی ) بود

گر به کنج قفس افتاد عجب نیست که او

عندلیب آسا محکوم خوش آوایی بود

بود مسعود زمان آن که به شومی ادب

پرتوا رحمت حق بر پدری کز پس او

چون تو فرزند خلف در شرف افزایی بود

گفتی از نسب کاشان چه زنی تن که پدرت