گفت این چامه جانبخش به نوروز بهار

پیش شهری که پر از خوبی و زببایی بود

صد هنر دارد و یک عیب ، من این زان گفتم

تا نگویند که قصدم هنرآرایی بود

گرچه افسرده دل از عزلت و تنهایی بود