گه مرا مرجان فروشد گه مرا گوهر دهد

ز اشک چشم و زردی رخسار، او را سیم و زر

هرچه افزونتر دهم ، او بوسه افزونتر دهد

گرنه او گوهرفروش است از لب و دندان ، چرا

گر ندارد لعل او شیرینی شکر، چرا

چو بخائی لعل او شیرینی شکر دهد

ور ندارد طره او بوی مشک تر، چرا