که کیست آنکه به من خون خویش وام دهد

ز چشم مام وطن خون چکد بر این آفاق

که سرخی شفقش جلوه صبح و شام دهد

به ما خطاب کند با دو دیده خونبار

به روی سینه بپرورده ام جوانان را

که داد من ز شما نوخطان ، کدام دهد؟

پس از زمانه خسرو شد چو بیوه زنی