به روی سینه بپرورده ام جوانان را

که سرخی شفقش جلوه صبح و شام دهد

به ما خطاب کند با دو دیده خونبار

که کیست آنکه به من خون خویش وام دهد

که داد من ز شما نوخطان ، کدام دهد؟

پس از زمانه خسرو شد چو بیوه زنی

که هر کسیش نویدی گزاف و خام دهد