جانی دگر به پیکر اشجار بردمید

دژخیم وار بر زبر نطع او به خشم

آن زاغ بر جنازه گل ها همی چمید

واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیه

آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه دار

از دشت بردمید و به کهسار بر دوید

آزاده بود سوسن ، گردن کشید از آن