از دشت بردمید و به کهسار بر دوید

واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیه

جانی دگر به پیکر اشجار بردمید

آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه دار

آزاده بود سوسن ، گردن کشید از آن

نرگس که بود خودبین ، پشتش فرو خمید

بنگر بدان بنفشه که گویی فتاده است