نرگس که بود خودبین ، پشتش فرو خمید

آن لاله بر مثال یکی خیل نیزه دار

از دشت بردمید و به کهسار بر دوید

آزاده بود سوسن ، گردن کشید از آن

بنگر بدان بنفشه که گویی فتاده است

پروانه ای مرصع اندر میان خوید

گویی که ارغوان را ز آسیب بید برگ