پروانه ای مرصع اندر میان خوید

آزاده بود سوسن ، گردن کشید از آن

نرگس که بود خودبین ، پشتش فرو خمید

بنگر بدان بنفشه که گویی فتاده است

گویی که ارغوان را ز آسیب بید برگ

زخمی به سر رسید و براندام خون چکید

وآن سنبل کبو نگر کز میان کشت