چون روزگار سفله ندانست قدر من

آن منج گم شودکه گل ناروا مکید

بذر هنر به مرز امل کشتم ای دریغ

کم داس دهرکشته آمال بدروید

کس را چه انتظار ازو بایدی کشید

شد بی تو یاوه دست وزارت که درخور است

انگشتری جم را انگشت جمشید