کس را چه انتظار ازو بایدی کشید

بذر هنر به مرز امل کشتم ای دریغ

کم داس دهرکشته آمال بدروید

چون روزگار سفله ندانست قدر من

شد بی تو یاوه دست وزارت که درخور است

انگشتری جم را انگشت جمشید

نشکفت اگر زمانه جانی ترا نخواست