شد بی تو یاوه دست وزارت که درخور است

کم داس دهرکشته آمال بدروید

چون روزگار سفله ندانست قدر من

کس را چه انتظار ازو بایدی کشید

انگشتری جم را انگشت جمشید

نشکفت اگر زمانه جانی ترا نخواست

دارم عجب که با تو چگونه بیارمید